Nowy Winyl Design

Czwartek. Dlaczego czwartek? Gorszej daty na koncert wybrać nie mogli (zwłaszcza, że następnego dnia miałem zakończenie roku szkolnego). Ale pojechałem. Nie mogłem przegapić występu Cult of Luna, w stosunkowo niedalekiej odległości od mojego miasta. Koncert odbywał się w klubie Firlej.

Klub ów, naprawdę ładny – na ścianach wisiały duże zdjęcia różnych muzyków, w większości chyba jazzowych. Była też mała sala do mniejszych występów. Można było tam posiedzieć i porozmawiać przed wejściem gwiazd. Oczywiście nie obyło się bez niedużego barku. Pomieszczenie w którym cały koncert się odbywał, nie było duże ale spokojnie wystarczyło dla wszystkich (liczba biletów ograniczona do 333), no i było klimatyzowane na szczęście. Przejdźmy jednak do sedna, czyli muzyki.

Na start weszły dwie Szwedki pod nazwą Lowood. Co ciekawe, ich muzyka nie miała najmniejszego związku z później graną muzyką (no, może oprócz tego że wszyscy wykonawcy używali gitar : ) Kobitki pewnie załapały się dzięki znajomości jednego z muzyków Cult of Luna (w jednym utworze wsparł je głosem). O dziwo, ich występ był bardzo przyjemny. Taki pop/chillout – jedna pani grała na gitarze i śpiewała, druga grała na klawiszach wspierając czasem wokalnie towarzyszkę. Trzymały klimat.

Następnie wszedł polski doom metalowy Blindead. Pierwsze wrażenie – typowe metalheady. Zespołu nie dane mi było poznać wcześniej, dlatego byli dla mnie raczej niespodzianką. Ciężkie, porządne riffy i brutalny wokal (który czasem szwankował, ale to pewnie przez nagłośnienie), budowanie klimatu – można było się wczuć. Perkusja baardzo przypominała mi Meshuggah, niektóre motywy jakby wprost wzięte od Szwedów. Ogólne wrażenie – pozytywne, jednak bez rewelacji.

Po krótkiej przerwie nadszedł czas na gwóźdź programu. Cult of Luna. Zdziwiłem się, że wszyscy tacy chudzi, niby takie patyczaki, a muzyką miażdżą. Tego dnia nie było inaczej – zaczęli „Following Betulas„, czyli na wstępie ostatnie ich dzieło.

Od razu zgniotło całą publikę, zresztą sami muzycy już nieźle miotali się po scenie.
Ale jedziemy dalej! „Owlwood” czyli jeden z moich faworytów, no i utwór na który czekali chyba wszyscy – „Ghost Trail„. Mindblowing że tak się wyrażę. Te urywane solóweczki i końcówka, mniam. Szkoda tylko że czasem nagłośnienie gitar nie było zbyt dobre i robiła się papka dźwięku, ale dało się to jakoś przemilczeć. Następnie również bardzo udany „Eternal Kingdom” oraz „Österbotten” podczas którego muzycy dostrajali instrumenty i zdaje się bawili się też nagłośnieniem by je polepszyć, dobrze że robili to podczas przerywnika, lepsze to niż cisza na scenie.

Dalej zagrali trochę starsze utwory czyli „Finland” z przedostatniej płyty, oraz „Leave me Here„. Publika oczywiście odpłynęła, pogo nie ustępowało ani na chwilę.

Po „Curse” i świetnym „Echoes„, został jeszcze jeden utwór, zdaje się na bis czyli „Dark city, Dead man„. Długie budowanie napięcia i potem wybuch. Tutaj jeden z gitarzystów wyczyniał cuda – wlazł na sprzęt i robił różne dziwne wygibasy. Po zakończeniu, członkowie zespołu bez słowa zeszli ze sceny, ludność wołała o następny bis, lecz niestety technicy zaczęli rozmontowywać już sprzęt.
Koncert był naprawdę mistrzowski – wokaliści dawali radę, publika dopisywała, dobra gra świateł, miotanie się po scenie muzyków miało swój urok. Na minus można zaliczyć czasem złe nagłośnienie gitar oraz klawiszy (jak również trąbki której w ogóle nie było słychać). Support również się spisał. Wracałem do domu zadowolony i usatysfakcjonowany.

1. „Following Betulas”
2. „Owlwood”
3. „Ghost Trail”
4. „Eternal Kingdom”
5. „Österbotten”
6. „Finland”
7. „Leave me Here”
8. „Curse”
9. „Echoes”
10. „Dark city, Dead man”

Nie znaleziono podobnych wpisów